DAG 89 –  NAAR SIR LOWRY’S PAS

 

 

Ook vandaag weer uitgebreid ontbijten waarna we ons voorbereiden op vertrek. Voor mij is de routine er helemaal uit. Ik heb mijn communicatiemiddelen niet opgeladen. Ada, Anita en Pieter vertrekken met de auto vooruit. Wij worden geacht sneller te zijn. Janine en moeder vragen mij nog naar vader te kijken. Hij kan moeilijk het bed uitkomen omdat hij zo duizelig is. Vader diabeet en bekend met afgesloten bloedvaten naar zijn been. Hij heeft medicatie wat precies hetzelfde is zoals wij het in Nederland voorschrijven. Zijn duizeligheid lijkt een onschuldige vorm te zijn. Met oefeningen moet het opknappen. Nog een laatste foto van ons en de motoren die Janine voor het plaatselijke krantje wil gebruiken en we nemen afscheid.

 

We rijden door een prachtig landschap. Wisselend heuvels, bergen en veel landbouwgronden. Aan dieren zien we verschillende soorten apen, reebok en klipspringers naast de struisvogels. Na een paar uur rijden gaan we koffiedrinken en ik laad mijn communicatiesysteempje op van de helm zodat ik straks weer met Jurg kan praten onderweg. Daarvoor moet ik het contact aanlaten en de sleutel in de buurt houden. De motor heeft een handig keyless ride systeem. Ik klem de sleutel vast op de tas die bovenop zit. Na de koffie rijden we weg en na een 70 kilometer zie ik een gevarendriehoek op de kilometerteller. Ik stop en zie dat het een sleutel is die niet door de motor wordt gezien. Ja hoor ik blijk de sleutel verloren te hebben.

 

Jurg rijdt terug naar de plek van de koffie. Ik koop een bundeltje van de KPN omdat ik geen lokaal kaartje heb en moet communiceren dat wij veel later gaan aankomen. Al snel stoppen mensen of ik hulp nodig heb, nadat ik de situatie uitleg vertrekken ze vriendelijk zwaaiend. Jurg is weer terug bij de koffieplek en meldt mij dat de sleutel er niet is. Ik weet dat we pas een garage zijn gepasseerd en duw de motor die kant op. Helaas blijkt de weg omhoog te lopen. Het mag de pret niet drukken want al snel stopt er een auto waarbij een man mij helpt met duwen. Na een tijdje komt er ook iemand van het benzinestation voor de garage om te helpen.

Bij de garage hebben ze mijn kluisje waar de reservesleutel inzit zo open. Hier heb je slechts een stevige schroevendraaier voor nodig. Met de reservesleutel kan ik verder. Het loopt inmiddels al tegen half 5 en we mogen nog ruim 230 kilometer.

 

Het wordt voor mij een koude rit met slecht zicht door de laagstaande zon. De omgeving is prachtig. Slingerend door de bergen met uitgebreide landbouwgronden komen we uiteindelijk bij ons huisje wat we gehuurd hebben. Het blijkt op een bewaakt park te liggen. Voor het park rijden we door sloppenwijken wat de armoede hier duidelijk maakt. Wat een contrast met het park wat door meerdere bewakers met slagbomen wordt afgegrensd. We rijden naar boven en hebben daar een houten huis met een uitzicht over False Bay richting Kaap de Goede Hoop. Ik ben totaal verkleumd en voor het eerst neem ik hier een warme douche om op te warmen. Na het eten van een salade en een lekker biertje ben ik weer boven Jan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *